الف )  وام های بلند مدت (استقراض):معمولا شرکت ها برای دوره های میان مدت از طریق وام ها تامین مالی می کنند و این به آن معنی می باشد که مدت این نوع وام ها میان یک و حداکثر ده سال می باشد. مدت بعضی از قراردادهای اجاره تقریبا به بیست سال میرسد. از این رو می توان گفت که برای دوره های میان مدت و بلند مدت از وام و قرارداد های اجاره به عنوان وسیله ای برای تامین مالی بهره گیری می کنند.

قراردادهای وام های میان مدت مستقیما میان وام دهنده و وام گیرنده بسته می گردد و در نتیجه مواد قراردادهای مختلف متفاوت خواهد بود. از آن جا که معمولا شرکتی که به پول نیاز دارد مستقیما به بانک و موسسه وام دهنده مراجعه می کند و کوشش می کند با آن سازمان به تفاهم برسد، در مورد تعیین شرایط و مواد قراردادها وام ها با سازمآن های نظارت کننده و دولتی ( مثل کمسیون بورس اوراق بهادار ) هیچ دخالت نمی کنند. وام های میان مدت، از لحاظ نوع موسسات وام دهنده، جدول باز پرداخت وام، نرخ بهره، نوع وثیقه و سایر شرایط قراردادی دارای ویژگی های مشترکی هستند مزایای وام های بلند مدت را می توان به قرار زیر دانست:

    شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

  • از آن جا که بهره وام های میان مدت تقریبا ثابت می باشد اگر سود حاصل از این وام ها از هزینه بهره بیشتر گردد شرکت وام گیرنده سود زیادی از محل این وام ها خواهد برد.
  • معمولا شرکت وام گیرنده می تواند در مورد شرایط مربوط به وام، با بانک یا موسسه وام دهنده مذاکره کند ؛ لذا می تواند اندازه شرایط بازپرداخت را با وضع مالی خود منطبق کند.
  • شرکت هایی که به دلیل بهبود در وضع مالی خود واجد شرایط انتشار اوراق تجاری شــده اند می توانند با مذاکره با بانک بدون دادن وثیقه وام بلند مدت با نرخ پایین بگیرند.

معایب وام های بلند مدترا می توان به قرار زیر دانست:

  • اهرم مالی حاصل از وام های میان مدت به لحاظ این که اندازه بهره نسبتا ثابت می باشد سبب می گردد که سود شرکت کاهش یابد. البته اگر آن شرکت نتواندسود خود را به حدی برساند که هزینه بهره وام میان مدت را بپوشاند.
  • شرایط منفی گنجانده شده در قرارداد این نوع وام از قدرت مانور و سرمایه گذاری در پروژه های تامین مالی شرکت می کاهد.
  • در مواردی که شرکت ها اقلامی از دارایی خود را به عنوان وثیقه گذاشتند بدون رضایت طلبکار نمی توانند دوباره آن را به عنوان وثیقه قرار دهند.
  • پرداخت اقساط سالانه ممکن می باشد فشار زیادی بر نقدینگی شرکت وارد آورد زیراشرکت بایستی در هر قسط مبلغ نسبتا زیادی بابت اصل وفرع وام بپردازد.

ب ) سهام ممتاز :سهام ممتاز نوعی از سهام می باشد که دارنده آن نسبت به در آمدها و دارائی های شرکت حق یا ادعای محدود و معیین دارد. از چهار منبع مالی بلند مدت که شرکت می تواند از آن بهره گیری کند ( اوراق قرضه، سهام ممتاز، سهام عادی، سود انباشته ) سهام ممتاز کمتر به عنوان یک منبع مالی مورد بهره گیری شرکت ها قرار می گیرد. در مواقعی که دو شرکت در هم ادغام می گردد و این کار با مبادله اوراق بهادار انجام می شود ( و نه پیش روی وجه نقد ) سهام ممتاز به عنوان یکی از ابزار های تأمین مالی تأثیر مهمی اعمال می کند.

سهام ممتاز را اوراق بهادار دو رگه می نامند، زیرا هم ویژگی ها اوراق قرضه و هم خصوصی سهام عادی را دارد این ویژگی ها عبارتند :

  • حق مشارکت در در آمدهای و دارائی های شرکت : سهام ممتاز دارای حق تقدم نسبت به سهام عادی می باشند. یعنی دارندگان آن ها در مطالبه درآمدها و دارائی های شرکت در اولویت قرار می گیرند. شرکت بایستی قبل از تقسیم سود بین سهامداران عادی آغاز سود سهام ممتاز را بپردازد. همچنین هنگام تصفیه شرکت صاحبان ممتاز در دریافت دارائی ها ( پس از پرداخت حقوق طلبکاران ) در اولویت قرار می گیرند. پس از نظر ریسک، ریسک  سهام ممتاز کمتر از ریسک سهام عادی می باشد و زیرا ریسک کمتری را می پذیرد بازده کمتری نیز انتظار دارند.
  • ثابت بودن نرخ سود :نرخ سود تقسیمی ممتاز ثابت می باشد و سود آن یک هزینه قابل قبول مالیاتی نیست. سود سهام ممتاز به عنوان درصدی از ارزش سهام اظهار می گردد. اندازه سود سهام ممتاز برابر می باشد با :

نرخ سود * ارزش اسمی = سود سهام ممتاز

  • سود جمع شونده :خاصیت جمع شوندگی به این معنی می باشد که اگر شرکت در سال های قبل سود سهام ممتاز را پرداخت نکرده باشد. بایستی در صورت کسب سود، قبل از پرداخت هر گونه سود به سهامداران عادی، سودهای انباشته سهامداران ممتاز را بپردازد. این یک نوع طرفداری از دارندگان سهام ممتاز می باشد. عموما روی سودهای معوق سهام ممتاز سودی تعلق نمی گیرد.
  • مشارکت در سود :در بعضی از سهام ممتاز شرط می گردد که سهامداران ممتاز در سودهای اضافی شرکت با سهامداران عادی شریک شوند. به این ترتیب که آغاز سود سهام ممتاز پرداخت می گردد و سپس سود سهام عادی پرداخت می گردد و چنآن چه سودی باقی بماند با نسبتی مشخص بین دو گروه تقسیم می گردد.
  • حق رأی :سهامداران ممتاز معمولا دارای حق رأی نیستند اما گاهی در شرایط خاص به آن ها حق رأی داده می گردد. مثلا اگر شرکت قادر به پرداخت سود سهام ممتاز برای یک یا چند سال نباشد به دارندگان این سهام حق رأی برای انتخاب یک یا جند نفر از اعضای هیئت مدیره داده می گردد.
  • قابلیت تبدیل :سهام ممتاز ممکن می باشد قابل تبدیل یا غیر قابل تبدیل باشند. سهام ممتاز تبدیلی سهامی هستند که دارندگان آن می توانند قسمتی یا کل سهام را در یک دوره زمانی خاص با یک قیمت مشخص تبدیل به سهام عادی نمایند.

همان طوری که گفته گردید سهام ممتاز را اوراق بهادرار دورگه می نامند. ؛ زیرا دارای هر دو ویژگی سهام عادی و اوراق قرضه می باشد. از دیدگاه مدیران مالی، سهام ممتاز جانشین مناسبی برای اوراق قرضه می باشد و در هر زمان که انتشار اوراق قرضه مطلوب نباشد، شرکت ها دست به انتشار سهام ممتاز می زنند. به گونه قطع نمی‎توان گفت که آیا سرمایه گذاران، اصولا سهام ممتاز را نوعی بدهی تلقی می کنند یا ان را در زمره سرمایه شرکت قرار  می دهند. (احمدی، 1386)

تأمین مالی از طریق انتشار سهام ممتاز دارای مزایای زیر می باشد :

برای دانلود متن کامل اینجا کلیک کنید